(Hier dan eindelijk het verslag van Omen 11. Wat ik me er dan nog van herinner dan. Wat korter dan anders. Dit verhaal speelt zich af na het gesprek tussen Dur'ithil, Lyavanna en Luthine op het Anarquendorforum.)

Verslagen keek ik naar het tentdoek. De bomen wierpen dansenden schaduwen in het licht van de maan. De nacht was niet koud, maar toch huiverde ik. Hoe kon hij zo koud zijn? Ik draaide me op mijn zij en kneep mijn ogen samen om de tranen tegen te houden. Was het niet de bedoeling om obstakels in je leven, samen met je liefde te overwinnen? Waarom liet hij me niet helpen met zijn strijd? Hij was steeds maanden weg. Hij liet me niet helpen, maar hij hielp mij ook niet. Ik had er helemaal alleen voor gestaan. En ook nu was ik weer alleen. Een brok vormde zich in mijn keel. Ik had hem nodig. Geen kusje op mijn voorhoofd, geen betuttelende woorden. Hij had toch ook gevoeld hoe mijn ziel in stukken gescheurd werd? Hij had me laten zitten alsof ik een sneetje in mijn vinger had en daar moord en brand om geschreeuwd had.

Dur'ithil had me gered. Die dag van de missie. Toen een stem in mijn hoofd zei dat mijn ziel aan hem behoorde. Toen ik niet meer ademde, vastzat in het zwart bij de stem. Dur'ithil had zijn levenswarmte, zijn liefde gedeeld en ik had mijn ogen weer geopend. Sinds die dag voelde ik zijn pijn en hij de mijne. Sinds die dag kon ik de tekening op mijn gezicht niet meer wegwassen.
Balamaethor in het bijzonder maakte zich heel veel zorgen. Ik sprak met hem en samen kwamen we tot de conclusie dat die stem waarschijnlijk van Sion of Kalithxe9 moest zijn geweest. En dat ik het beste op zoek kon gaan naar de Orde van de Hamer die een aantal jaar geleden de profetie met mij had verbonden. Twee avonden geleden waren er mensen van de Orde in het dorp. Ik dacht dat ze me op zouden pakken, maar besloot toch met hen te praten. Ze konden mij niet helpen. De man die de dag erna in het dorp kwam zou dat misschien wel kunnen.
Ik rilde bij de herinnering aan de man. Aan zijn lijfwachten, zijn donkere blik en het litteken over zijn gezicht. Marleen vertrouwde hem ook niet. Maar hij vond haar en ging daarna opzoek naar mij. Naar de 'vervloekte profetie', zoals hij me noemde. Angstig had ik toegekeken hoe Beriadanwen en Jaques met de man praatten. Ze wilden dat ik de profetie aan de man gaf, zodat zij hem konden onderzoeken. Begrepen ze dan niet dat ik verbonden was aan de profetie? Dat ze me pijn konden doen? Dat ze Dur'ithil pijn konden doen? "Er zal je niets gebeuren," bleven ze zeggen, terwijl ze mij naar het ritueel brachten. Angst sloeg me om het hart en ik rende weg. Maar ik werd weer terug naar de cirkel gebracht. Jacques vertelde dat het een les voor hen en de anderen van Angharad was. Dat vond ik heel storend. Jacques zei: 'Je vertrouwt me toch?' Maar dat deed ik niet. De enge man kwam erbij. Hij was heel rustig en beangstigde me niet meer. Hij probeerde me gerust te stellen. Hij zou erbij zijn. Hij zou niets mis laten gaan. En ik kon als ik wilde ook in de cirkel gaan staan. Mordred noemde het een stuk papier. Toen werd ik weer bang. Het is geen stuk papier, het is een deel van mij. Pas toen ze dat heel goed beseften ik legde ik de profetie in de cirkel.
Van af de rand van de cirkel keek ik toe. Heen en weer lopend langs de lijn. Anarquendor pakten me vast en probeerden me gerust te stellen. Maar ik kon alleen nog maar naar de profetie kijken. Het voelde alsof er iemand in mijn lijf prikte met een stok. Alsof ik daar in de cirkel lag. Ik voelde me in twee stukken gescheurd. Een stuk in en een stuk buiten de cirkel. Een krachtig verlangen trok me naar de cirkel. Een verlangen om weer heel te zijn. Ik had er alles aan gedaan om weer heel te zijn. Meerdere Elven grepen me beet, maar konden mij niet houden. Een sterkere kracht trok me in de cirkel. Anderen werden de cirkel uitgeworpen.
Alleen de man en ik waren nog in de cirkel. Nog nooit eerder voelde ik zulke pijn. De profetie lag ergens anders in de cirkel. En ik voelde hoe ik in tweexebn werd gescheurd. Alsof twee sterke klauwen me van binnen openreten. Mijn ziel in stukken werd gescheurd. Schreeuwend kronkelde ik over de grond, mijn vingers klauwden zich in de aarde. Ik kon niet meer denken, er was alleen nog pijn. Pijn die ontstond vanuit het diepste van mijn hart en ziel en uitelkaar getrokken werd. Tussen mijn wimpers, het stof en de tranen zag ik de profetie. Ik moest weer heel worden. Pas toen ik wist wat ik moest doen, ging de pijn langzaam weg en de priesters kwamen terug in de cirkel. Ik pakte mijn boek en mijn potlood en begon te schrijven. De profetie was nog niet af. Het had geen eind. De profetie vertelde over een zwarte wereld met Kalithxe9 als heerser. Maar dat klopte niet. We hadden Kalithxe9 verslagen. Woorden stroomden als een waterval door mijn vingers op het papier. Toen ik het einde had geschreven en opgelezen voelde ik me heel. De band met de profetie was hersteld. Ik voelde me vermoeid maar gelukkig. Het klopte weer.

Dur'ithil had dit gevoeld. Hij was gekomen en had naar me geluisterd. Maar niet genoeg. Hij was opgestaan en vertrokken. Lyavanna had naast me gezeten, maar ik was alleen. Ik was alleen in de cirkel geweest en ook in het tweede ritueel was ik alleen geweest. Ik ben de profetie en dat is iets wat ik alleen moet doen. Tranen rolden over mijn wangen. Ik greep de dekens vast en verborg me in mijn bed. Hij was niet gebleven om de rest van het verhaal te horen. Lyvanna, Marleen, Radaghen, ze hadden zoveel voor mij gegeven. Zoveel anderen hadden zich in gevaar gebracht voor mij. Want de profetie was heel, maar wie was de stem die mijn ziel toegexebigend had? Lyavanna, Marleen, Radaghen, ze zouden mij helpen. Ze zouden zoeken naar de stem. Alanxeb had een cirkel voorbereid. We vertrokken naar mijn beelden van het verleden. Van het moment dat de stem zich had laten horen. Radaghen en Marleen gingen verder, Lyavanna en ik bleven wachten. Het duurde lang, te lang. De angst nam toe. Waar had ik ze in meegenomen? Zwarte mannen. Zwarte mannen hielden Radaghen en Marleen in bedwang. We hoorden de angst in hun stemmen, de strijd om aan de zwarte greep te ontsnappen. "Ga terug!" riepen ze naar ons. Met al onze kracht probeerden we terug te keren naar de cirkel. Daar zag ik hoe mijn vriendinnen in de cirkel lagen. Een zwarte man kwam mee. Hij martelde iedereen om mij heen. "Stop," smeekte ik. Hij lachtte en ging door met martelen. Iedereen die de cirkel in probeerde te komen, degene die zich vanuit buiten probeerden te bemoeien en mijn vriendinnen in de cirkel. "Stop. Laat ze met rust. Ik ben degene die je geroepen heeft. Laat de anderen met rust." Eindelijk keek hij naar mij. "Ga!" schreeuwde ik naar iedereen die nog probeerde te helpen. "Ik moet dit alleen doen." Alleen…. ik moest dit alleen doen. De stem, hij was van Kalithxe9 geweest. Kalithxe9 was de hoofdpersoon in de profetie. Hij had de profetie nodig gehad. En nu… nu wilde hij dat ik zou beloven aan hem om een nieuwe profetie te schrijven. Ik wist wat het betekende. Als ik zou weigeren, betekende dat mijn dood. Dan zou ik de profetie los moeten maken, mijn ziel moeten scheuren, ik zou sterven. Als ik zou weigeren, zou iemand anders de verantwoordelijkheid moeten dragen. Ik wist hoe het voelde, ik zou deze opdracht opnieuw accepteren. "Zweer het!" schreeuwde de man. "Zweer het op Kalithxe9." Ik keek de Anarquendor buiten de cirkel aan. Ik dacht aan Dur'ithil. "Ik zweer het," mompelde ik. "Ik zweer op ALLE goden," zei ik luider. De man zei de woorden voor en ik herhaalde ze. Eindelijk liet hij me gaan. Hij liet iedereen om me heen gaan. Schaamte en dankbaarheid vermengden zich. Deze mensen deze elven hadden voor mij willen vechten. Ik was gevaarlijk voor ze. Het verlangen om me terug te trekken zoals Dur'ithil deed, bekroop me. Maar dat kon niet. Ik had een taak en deze moest volbracht worden.

Ik sprak met het orakel. Een lieve man die in het dorp rondliep, verward en verloren. Hij was als een boek, vol informatie maar zonder gevoelens. Hij kende zijn verleden niet, hij wist niet wat angst of liefde was, hij wist alleen wat hij moest weten. Ik schreef zijn woorden op en hoopte dat ze me zouden helpen met het schrijven van een nieuwe profetie.

Ik keek naar de stapel boeken naast mijn bed. Het boek van Mok bovenop. Vele waren gestorven. De oorlog tegen Kalithxe9 was ten einde, maar er was altijd strijd. Ik moest zorgen dat er ook altijd ruimte zou zijn voor liefde. Mijn handen zochten naar het amulet wat ik voor Dur'ithil had gemaakt. "Wij hebben beiden paden die we alleen moeten volgen, maar ik zou mijn pad nooit kunnen blijven volgen als ik niet wist wat liefde was. Put kracht uit mij, je bent niet alleen." Ik sloot mijn ogen en viel in slaap.

De eerste week van mijn vakantie ging heerlijk langzaam voorbij. Na de eerste drie dagen voelde ik me al zo tot rust komen dat ik dacht dat ik er zelfs al drie weken op had zitten.
Het weer was niet zo heel goed. Elke dag regen en flink ook. Wel ideaal om het huis op te ruimen. Zo kreeg de zolder een grote opruimbeurt, verhuisden we de larpspullen van de kleedkamer naar een trapje hoger en ook alle babyspullen die ik van mijn zus heb gekregen vonden een nieuw plekje op de zolder. De commode werd in elkaar gezet om als handdoekenkast te dienen (alleen ontbraken de schroefjes wat mij een zoektocht van de hele middag opleverde om hetzelfde formaat te vinden. Geen enkele bouwmarkt had ze. Slechts de Leenbakker wist me een handje vol uit hun werkplaats mee te geven die gelukkig pasten). En ook alle keukenkastjes werden uitgeruimd en gesopt. Als laatste nog al mijn stofjes uitgezocht en zo was alles weer heerlijk opgeruimd.

En het slechte weer bood een goed excuus om naar afleveringen van Heroes te kijken. Een originele en spannende serrie. Jammer van het einde van het laatste seizoen. De makers hadden duidelijk nog een vijfde seizoen in gedachten, waar helaas nooit geld voor gekomen is.

De eerste week sloot ik af met het verjaardagsfeestje van Inge en zondag een high tea met de dames van Aon. We mochten het huis van mijn ouders lenen die op vakante waren. Helaas regende het zo hard dat ook de veranda te koud was en we binnen gingen zitten. Wat niets af deed aan de sfeer. We hebben heerlijk zitten roddelen en geweldige plannen gemaakt voor de volgende Aon.

De tweede week van de vakantie was het beter weer. Renso en ik gingen een stuk fietsen. Mijn idee was het slingerpad te nemen, ongeveer een uurtje fietsen. Renso, die er in eerste instantie helemaal geen zin in had, stelde voor om naar Schijndel te gaan en daar meteen de lamp om te ruilen die we voor de vakantie hadden gekocht. En zo doende reden we die kant op. Van Uden naar Veghel en van Veghel naar Heeswijk. Daar bleek Schijndel nog best een eind weg te zijn. We besloten onze picknick op te eten bij het kasteel. De binnenplaats was open voor bezoekers, dus bleven we even om rond te kijken. We dachten nog even terug aan de bruiloft van Erik en Jori die eerder die maand had plaatsgevonden. Toen regende en stormde het verschikkelijk, maar ze zagen er prachtig uit. Vanuit Heeswijk wilden we via Vorstenbosch weer terug naar Uden rijden, maar we reden perongeluk te ver door en sloegen pas in Middelrode af. Via Vinkel reden we helemaal naar Heesch om daar pas weer om te keren en via Nistelrode weer terug naar Uden te fietsen. Ik was helemaal kapot. Tot onze verbazing had Renso er veel minder moeite mee. Ik had problemen om zijn tempo bij te houden en kwam steeds maar moeilijk op adem. Happend naar lucht bleef ik hem zeggen dat ik het wel heel erg leuk vond. Dat vond ik ook, het was heel mooi weer en we hebben een hoop gezien, maar wat een energie kostte dat zeg! Thuis zakte ik trillend en huilend op een stoel. Renso had niet door dat ik het echt zo zwaar had gehad. De tuinsproeier bracht verlichting. Uiteindelijk waren we zo ongeveer van half twee tot half zes weggeweest en hadden we ruim 44 kilometer gefietst.

De derde week van de vakantie bezochten we het trouwfeest van Lenny en Mark. Groen is mijn lievelingskleur en ik vond Lenny dan ook prachtig in haar mosgroene jurk. Het was een heel gezellig feestje op een prachtig kasteel. We zijn tot het einde gebleven. Ik heb uitbundig met Brian gedanst. En als vanouds met Erik en Bob staan rocken. Ook Lenny kan daar flink wat van, geweldig!

De vierde week gingen we op vakantie. Met de tent naar Duitsland. Ik was erg zenuwachtig. Nog nooit had ik zo ver gereden, wat als we ineens zonder geld kwamen te zitten? Of zonder benzine? Of als de auto kapot ging? Of als er iets met Fay was en we terug moesten komen? Wat als het helemaal niet leuk was? De weken ervoor had ik deze twijfels helemaal niet gehad en kon ik me alleen maar verheugen op een vakantie waarbij we echt even van huis zouden zijn. De nacht voor het vertrek sliep ik heel slecht. Pas na drie uur viel ik een keer in slaap. 's Ochtends besloot ik daarom de wekker maar een uurtje verder te zetten en iets later te vertrekken.
De heenreis ging prima. Heerlijk rustig aan gedaan. We waren die ochtend rond 11:15 vertrokken en kwamen om 18:00 op de camping aan. Dat was nog wel even spannend, want de weg naar de camping bevatte een helling van 20%. Langzaam ploeterden we omhoog. Het gaspedaal volledig ingedrukt en toch rolden we nog achteruit. Renso staptte uit om het gewicht te verlichten. Ik was in een te hoge versnelling omhoog gereden. Na een paar keer starten en een flinke duw van Renso, kwam ik weer in beweging en reed ik in de eerste versnelling langzaam de heuvel op.

De camping lag naast het meer tegen de berghelling op, met dit prachtige uitzicht over de Neumxfchlsee. Een rustige camping met voornamelijk stacaravans. Het weer was goed, niet te koud maar ook niet te heet. Lekker briesje zonder dat je meteen een dikke trui aan moest gaan trekken. Het was helaas niet warm genoeg om te zwemmen, maar perfect voor het bezoeken van kastelen.

Dinsdag bezochten we dit kasteel in Neuenstein. Een heel verassend kasteel met een bijzonder karakter. Het hing helemaal vol met jachttroffeexebn en wapens. De rondleiding bracht ons zelfs in de keuken met een zwartgeblakerd plafond. Ik vond het heel interessant om te zien hoe ze daar vroeger kookten. En dat ze dit ook voor de rondleiding in tact hadden gelaten, dat zie je niet vaak.

 
Ook woensdag bezochten we een kasteel. Het kasteel Hohenzollern wat ook op de foto staat in een eerder bericht. Dit kasteel was de reden dat we dit gebied hadden gekozen. En het was absoluut de moeite waard. Burg Hohenzollern heeft gediend als keizerlijk onderkomen en dat is te zien. Wat een pracht! Marmer, goud en immens hoge ramen die zicht geven op het adembenemende uitzicht. De klim was wel even zwaar, maar dan heb je ook iets heel bijzonders.

Die avond aten we uit in Stuttgart. Wat een enorme stad is dat! Heel modern, maar toch vol sfeer. 
We besloten die avond om op vrijdag / een dagje eerder naar huis te rijden. Helaas werden dat twee dagen eerder. Want die nacht ging Renso's stretcher kapot. Toen hij die ochtend toch nog in wist te slapen, liet ik hem liggen tot het middaguur. We bespraken onze opties. Alles wat we wilden zien hadden we gezien en het leek ons niet echt zinnig om voor xe9xe9n nacht nog op zoek te gaan naar een luchtbed of ander alternatief. Daarom pakten we onze spullen in en reden die middag naar huis. Zodoende waren we donderdagavond om 22:00 uur weer thuis, waar we door een uitzinnig enthousiaste Fay werden begroet en plat geknuffeld. 

Ondanks dat ik ook in Duitsland moeite had om de zenuwen en de stress van thuis los te laten, was het een fijne vakantie.  

Al weer even geleden gingen we naar de verjaardag van David. Heel gezellig een barbeque bij hun sta-caravan. De afslag naar de camping naderend, verminderde ik vaart. Oh wacht, ik moest nog een afslag verder hebben. Nog steeds vrij langzaam reed ik naar de volgende afslag. De grijze auto achter mij besloot mij in te halen. Op het zelfde moment besloot de auto daar weer achter dat ook te doen. Maar die laatste was wel op volle snelheid, waardoor hij de grijze auto tegen kwam op de andere rijbaan en moest uitwijken naar het fietspad. Slingerend haalde hij in via het fietspad en kwam voor mij weer op de rijbaan terecht. Daar slipte hij en tolde hij zo voor mijn neus de sloot in aan de andere kant van de weg. Dat was schrikken. Als ik harder had gereden, had hij mij geschept. Renso die had liggen slapen was ook meteen goed wakker. De jongens klauterden uit de auto. Ze hadden gelukkig alleen wat schaafwonden en spierpijn. En zagen bleek van de schrik.

Mijn vakantie is vandaag begonnen en ik heb eindelijk weer wat rust in mijn hoofd. Woensdag 29 juni, werd ons verteld dat alle tijdelijke contracten bij Divers niet verlengd kunnen worden. Daarnaast moeten er ook nog 5 vaste contracten uit. Dat komt neer op een totaal van 20 mensen en er is een grote kans dat er in november zelfs nog meer mensen te horen krijgen dat het af gaat lopen voor hen. Ondanks dat ik wist dat er zou worden bezuinigd kwam de klap toch nog wel erg hard aan. Ik had niet verwacht dat alle tijdelijke contracten niet verlengd zouden worden en had nog heel veel hoop op verlenging. Vanaf dat moment was ik erg verdrietig. Niet alleen omdat ik een eindelijk een plekje gevonden had waar ik me thuis voel en met plezier naar toe ga, maar ook omdat ik bang ben dat al het vertrouwen en de banden die ik op heb gebouwd in de wijk waarin ik werk, nu misschien verloren gaan. Dat deuren die ik geopend heb, niet meer voor een ander open gaan, omdat het vertrouwen in Divers beschadigd kan worden. Ik zat hier heel erg mee en Renso hoefde maar xe9xe9n verkeerde beweging te maken en ik moest alweer huilen of raakte gestrest of voelde me aangevallen. Langzaam aan begin ik te wennen aan het feit dat het voor mij op gaat houden per 2012 en aan het idee dat ik weer moet gaan solliciteren.

Dit jaar gaan we sinds lange tijd weer eens echt op vakantie. En voor het eerst zonder andere mensen langer dan xe9xe9n weekendje weg. Namelijk een volle week met de tent op een camping.

Bestemming?: Duitsland.

In de buurt van dit kasteel.

Via Lenny's facebook account kwam ik op fancyhouseroad terecht en via die pagina kwam ik bij Tricia Fountaine terecht. Een verbazingewekkende designer. Neem snel hier een kijkje!

Maandag zongen we dus in de Rode Pimpernel. Behalve onze eigen groep zongen er ook nog een hoop andere studenten een solo. Wij zelf ook. Ik zong Nature Boy van Nat Cole. Dat ging goed. Ik was erg teverden over de avond. De man van Marieke heeft een filmopname gemaakt. Zodra ik die heb… en als hij toonbaar is natuurlijk, zal ik hem online zetten.

Een vol weekend /  Een weekend vol eten en gezelligheid

Vrijdag

Vanwege het optreden van aanstaande maandag, besloten Marieke, Sabien en ik nog wat te oefenen van te voren. Sabien had ons gevraagd om haar achtergrondkoortje te worden voor haar solo en dat hadden we nog nooit gezongen. Dus spraken we af om vrijdagavond te oefenen EN te gaan stappen. Het was al meteen gezellig. Na een poosje kletsen in de woonkamer gingen we aan de slag. Marieke had binnen de korste keren een leuke tweede stem bedacht en het klonk allemaal erg lekker. Rond een uur of twaalf gingen we naar het centrum van Den Bosch. Het was voor mij erg lang geleden dat ik ging stappen, maar het was als vanouds. Lekker de hele avond dansen, hard meezingen (ook buiten over de markt) en dan ook echt tot de vier uur in de nacht. Het was echt ontzettend gezellig.

Zaterdag

Na een korte nacht bij Marieke thuis en een ontbijt met haar man, reed ik weer terug naar huis. Renso en ik waren vrijdag 10 jaar samen, maar hadden elkaar vrijdag nauwelijks gezien. Daarom besloten we zaterdagavond wat samen te gaan doen. Die plannen werden pas op zaterdagochtend gemaakt, omdat we beide niet goed wisten hoe we het wilden vieren. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat we helemaal geen zin hadden in iets actiefs of met veel andere mensen en besloten we 's avonds te gaan gourmetten, een film te kijken en lekker thuis te blijven. Maar voor het zover was had ik eerst nog een verjaardagscadeautje tegoed. Inge had mij een high tea beloofd. Ik reed naar het schone schaijkse voor een hele bijzondere high tea.

Natuurlijk vergeet ik altijd foto's te maken van het eten zelf. Maar ik kan je verzekeren dat het er erg lekker uit zag. En zo smaakte het ook. We begonnen met een hartig voorafje, daarna kregen we minimuffins met bramenjam en room en als laatste konden we uit wel 8 of 9 toetjes kiezen. We namen allebei van drie toetjes een klein stukje en ondanks dat er nog heel veel lekkere toetjes stonden, waren we allebei helemaal voldaan. We zaten bij; de Notaris waar de meeste producten die ze gebruiken uit de streek of eigen tuin komen. En dat proef je wel. De bediening was erg vriendelijk. Ze kwamen graag vertellen over de gerechten en de inrichting. De trots en de liefde was te zien en te proeven.

De hele dag stond in het teken van lekker eten. Met Renso deed ik de boodschappen voor de gourmet. Wat een gourmetapas werd. Allemaal lekkere kleine hapjes en natuurlijk veel te veel, waardoor we er zondag ook nog van konden genieten. We huurden de films; 'Skyline' en 'Let me in'. Ik vond 'Skyline' wel aardig, Renso vond hem beter. Een spannende film over een alien invasie, niet heel verassend. Over 'Let me in' ben ik een stuk enthousiaster. Deze gaat over een jongetje en zijn buurmeisje die een vampier blijkt te zijn. Ondanks dat ook dit genre uitnodigd tot clishxe9s, vond ik de film erg origineel. Het verhaal was een tikkeltje traag, maar had daardoor wel meer diepgang en het verhaal en de beelden waren medogenloos.

Zondag

Nog een keer oefenen! Deze keer bij Sabien thuis. We begonnen de middag met een high tea/ lunch. (Ik high tea wat af dit weekend.) Sabien had heerlijke quiches en sandwiches gemaakt met zalm en spinazie, Marieke had cupcakes gebakken en ik een appeltaart. Na wat ook weer een erg gezellige high tea werd, gingen we nog even aan de slag. Marieke zou eigenlijk al om twee uur weer naar huis gaan, maar dat werd al drie uur en uiteindelijk zelfs vier uur. Tot we helemaal schor gezongen waren en we om onze stem te sparen maar besloten te stoppen.

Ik vond het een beetje spannend om twee dagen af te spreken met de meiden van de zangles. Ik kende ze alleen nog maar van tijdens de lessen en af en toe een drankje na de les. Maar of het echt zou gaan klikken was nog afwachten. Toen ik begon met zangles had ik me als doelgesteld om mensen te ontmoeten waarmee ik ook buiten de lessen om muziek mee zou kunnen gaan maken. Nou dat is helemaal gelukt! Het klikt erg goed tussen ons driexebn, het was beide dagen vreselijk gezellig. En we klinken ook nog eens erg prettig samen. Dus het plan is om nog veel vaker met zijn driexebn te oefenen en ook in die samenstellingen mee te gaan doen aan open podia en talentenjachten. Ik heb er nu al zin in! 

Er werd vandaag met me ge-stoplicht-flirt. Er stopt een auto naast je bij het stoplicht en de inzittenden (op de een of andere manier steeds 2 jongens/mannen) toetert en zwaait om je aandacht te trekken. Soms gaat er zelfs een raampje open om even met je te praten. En dat met mijn verwaaide regenhoofd…